Jak przypuszczają niektórzy badacze, odnalezione terakotowe figurki na terenach dawnej Mezopotamii (datowane na 6000 lat p.n.e) używane były jako szachy.

Bliskie współczesnym zasady gry w szachy opracowano w V wieku n.e. w Indiach, o czym świadczą wykopaliska i zapisy w starych księgach; ta starożytna odmiana szachów nosiła nazwę czaturanga. W Europie grę w szachy poznano około 1000 lat temu.

Pierwsze informacje o szachach w Polsce pochodzą sprzed ok. 800 lat. W Szczecinie, Krakowie, Kołobrzegu, na wyspie Wolin, w Gdańsku znajdowano figurki szachowe powstałe w okresie od X do XIII wieku. Natomiast w Sandomierzu, podczas badań archeologicznych w 1962 roku osady na Wzgórzu Świętojakubskim, znaleziono słynny, prawie kompletny, zestaw figur szachowych z rogu jeleniego pochodzący z XII wieku. O kultowym wymiarze gry szachowej informuje komediowy poemat “Szachy” Jana Kochanowskiego odkrywający charakterystyczne dla Polski nazwy i interpretacje figur szachowych. Zgodnie z Kochanowskim była to gra królewska, choć uwielbiali ją też szlachcice i mieszczanie. Interesujące jest też wspomnienie o mistrzach, “starszych”, którzy poznali szachy na poziomie wręcz ezoterycznym.

13 sierpnia 2008 r. rozegrano pierwszą partię szachową pomiędzy szachistą przebywającym w przestrzeni kosmicznej oraz jego kolegami na Ziemi. Partia ta zakończyła się zwycięstwem pracującego na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej amerykańskiego astronauty, Grega Chamitoffa

Na skutek wybuchu II wojny światowej pomnik nie powrócił do Polski i w lipcu 1945 został podarowany miastu Nowy Jork przez Komitet Pomnika Króla Jagiełły (King Jagiello Monument Committee) i ustawiony w Central Parku przy współudziale m.in. ostatniego konsula II Rzeczypospolitej w Nowym Jorku, Kazimierza Krasickiego.

Santa María posiadała trzy maszty. Była najwolniejsza spośród statków biorących udział w wyprawie, ale dobrze przygotowana do przemierzenia Atlantyku. 25 grudnia 1492 roku osiadła na mieliznie w pobliżu Hispanioli, przez co nie nadawała się do dalszej podróży. Deski z unieruchomionego statku wykorzystano później do zbudowania Môle Saint-Nicolas, początkowo nazwanego La Navidad (Boże Narodzenie).

Do dnia dzisiejszego nie zachowały się żadne wiarygodne dokumenty, które przedstawiałyby wygląd któregokolwiek ze statków Kolumba. Zbudowano kilka replik Santy Maríi (w tym jedną w Polsce - w muzeum Arkadego Fiedlera w Puszczykowie koło Poznania), jednak wszystkie bazują jedynie na przypuszczeniach.

Jego rodzina (Alfreda) pochodziła od Olofa Rudbecka, XVII-wiecznego szwedzkiego anatoma, lekarza, przyrodnika i pisarza, profesora uniwersytetu w Uppsali. Jego ojciec Immanuel Nobel był inżynierem i wynalazcą, który budował mosty i budynki w Sztokholmie. W związku ze swoją pracą konstruktorską Immanuel Nobel eksperymentował także z różnymi technikami wysadzania w powietrze skał. 

Ojciec Alfreda, który chciał, by jego synowie dołączyli do jego przedsięwzięcia jako inżynierowie, nie podzielał zainteresowania Alfreda poezją i odkrył, że ten jest człowiekiem raczej zamkniętym w sobie. By poszerzyć horyzonty Alfreda ojciec posłał go za granicę na studia inżynierii chemicznej. Podczas dwóch lat Alfred Nobel odwiedził Szwecję, Niemcy, Francję i USA. W Paryżu, mieście, które stało się jego ulubionym, pracował w prywatnym laboratorium profesora T. J. Pelouze’a, sławnego chemika. Tutaj spotkał młodego włoskiego chemika Ascanio Sobrero, który - 3 lata później - wynalazł nitroglicerynę, środek wybuchowy o znacznie większej mocy od wszystkich dotąd znanych. Nitrogliceryna była jednak zbyt niebezpieczna do praktycznych zastosowań.

Dzień 25 grudnia jako datę dzienną obchodzenia pamiątki Bożego Narodzenia podał też rzymski historyk Sekstus Juliusz Afrykański w swojej Chronographiai, w roku 221.
W 274, w tym dniu cesarz Aurelian nakazał obchodzenie nowego święta, synkretycznego kultu Sol Invictus.

W IV wieku, w okresie gdy chrześcijaństwo zyskało w Rzymie status religii państwowej i zaczęło zdobywać popularność, miejsce święta Sol Invictus Kościół przepisał obchodzenie w tym dniu święta Bożego Narodzenia. Pierwszą zachowaną wzmianką o publicznym celebrowaniu tego święta jest notatka w Chronografie z 354 r., znajdującym się w zbiorach Biblioteki Watykańskiej.

Datę 25 grudnia, przyjętą za czas narodzin Jezusa, próbuje też wyjaśnić tzw. hipoteza obliczeniowa. Jej autorem jest L. Duchesne, który opierając się na tekstach Statuta Hipolita Rzymskiego (ok. 170-235) i De Pascha computus z 243 r., w 1889 obliczył daty życia Jezusa. Według jego hipotezy, zakładającej idealne zsynchronizowanie czasu narodzin i śmierci ludzi doskonałych, Jezus narodził się 25 grudnia, a zmarł w dzień Paschy 25 marca (która jest zbieżna z biologiczną datą poczęcia).

Inny pogląd głosi, że święto Bożego Narodzenia zostało przyjęte przez Kościół po zwycięstwie cesarza Konstantyna Wielkiego nad Maksencjuszem w 312 roku lub Licyniuszem w 324 r.

Warto podać także, że w II-IV wieku, 25 grudnia przypadał na dzień urodzin Mitry. Prawdopodobne jest więc, że geneza daty świąt jest bardziej skomplikowana.

Można by także dodać, że w Biblii (Ewangelia Łukasza 2:8) jest napisane o tym, że pasterze strzegli swych owiec w nocy pod gołym niebem. Ta relacja wyklucza poprzednie hipotezy, bo wskazuje na cieplejszą część roku.

Stary Testament był już w starożytności tłumaczony na grekę. Najstarsze tłumaczenie to Septuaginta, zostało ono zapoczątkowane w Aleksandrii w połowie III w. p.n.e. i miało być stworzone dla istniejącej tam gminy żydowskiej. Według legendy przekładu dokonano na polecenie faraona Ptolemeusza II Filadelfosa, który chciał zapoznać się z prawem żydowskim. Na rozkaz kapłana Eleazara 72 mędrców żydowskich przetłumaczyło księgi w ciągu 72 dni. W rzeczywistości przekład kolejnych ksiąg trwał ponad 100 lat.

Wszystko zaczęło się 24-ego grudnia 1818 roku, kiedy Josef Mohr, będący w owym czasie w zastępstwie księdza, nowo utworzonego probostwa Świętego Mikołaja w Oberndorfie, wręczyl Franzowi Gruberowi (pracującemu również jako nauczyciel w szkole w Arnsdorfie) wiersz z prośbą o skomponowanie melodii do niego, która byłaby na dwa glosy, przy akompaniamencie choru i gitary. Z początkiem tych słów Franz Xaver Gruber (kompozytor pieśni) opisał historie początku, dzisiaj znanej na całym świecie kolędy Cicha Noc, Święta Noc.

Przypuszczalnie tekst został napisany przez Joseph’a Mohr’a w formie wiersza już w 1816 roku, w miejscu probostwa Świętej Marii w Lungau. To, dlaczego tekst dwa lata później stał się bożonarodzeniową kolędą, można jedynie spekulować. Legenda głosi, że organy Kościoła w Oberndorfie przy Salzburgu z powodu złych warunków nie mogły dalej służyć. Dlatego też, dwoje twórców zdecydowało się napisać pieśń z partią na tenor, sopran i dla chóru, którą pierwszy raz pokazano podczas Wigilii Bożego Narodzenia w kościele Św. Mikołaja w Oberndorfie, nieopodal Salzburga.

Mimo, ze pieśń była wystawiana wszystkim z otoczenia Josef`a Mohr’a i Franza Gruber’a, to jednak nie byli oni wspominani jako twórcy. W salzburgskiej księdze kościelnej pieśń została po raz pierwszy zapisana w 1866 roku. Poza tym jeszcze wcześniej rodziny Rainer i Strasser rozprzestrzeniły kolędę w miejsca takie jak Tyrol (1819), Leipzig (1832) i Nowy York (1839). Zarówno katolicka, jak i protestancka misja swoją tradycją przyczyniły się do rozszerzenia zasięgu znajomości kolędy na wszystkie kontynenty. Obecnie mamy więcej niż 300 tłumaczeń we wszystkich językach i dialektach.

Silne zniszczenia w czasie I wojny światowej. Szybka odbudowa i rozkwit gospodarczy po jej zakończeniu. W okresie międzywojennym siedziba Konsulatu Polskiego. W czasie II wojny światowej miejsce pracy przymusowej wielu obywateli państw okupowanych. Teren działania wywiadu AK. 24 stycznia 1945 roku zajęty przez wojska radzieckie po przypadkowych starciach z wycofującymi się Niemcami. 6 kwietnia 1945 roku zostaje przekazany administracji polskiej. Miasto znalazło się pierwszy raz od czasów swojego istnienia w granicach państwa polskiego. Obecnie duże zakłady mięsne, przetwórnia owoców, zakłady elektrotechniczne, drzewne, odzieżowe. Węzeł kolejowo-drogowy.

Rodzinne miasto znanego mazurskiego poety Michała Kajki. Do lat 90. przyszłość Ełku upatrywano w intensywnej rozbudowie przemysłu, w szczególności przemysłu przetwórczego, rolno-spożywczego oraz drzewnego. Po przemianach ustrojowych w 1989 roku nowe samorządowe władze postawiły na turystykę i ekologię. W 1992 roku miasto przystąpiło do realizacji strategii Zielone Płuca Polski. Cel programu to zarządzanie miastem i gminą oparte na idei ekorozwoju. Rozpoczęto rekultywację jeziora oraz modernizację oczyszczalni ścieków.

W 1993 roku miasto zostało wyróżnione prestiżową Nagrodą Forda.

8 czerwca 1999 roku - Jan Paweł II w Ełku. Rok później po jego wizycie odsłonięto pomnik Jana Pawła II, a plac na którym stoi nazwany został placem jego imienia. 
W 2001 roku powstaje Centrum Edukacji Ekologicznej. Rozpoczęły się przygotowania mieszkańców do recyklingu w mieście.

Miasto wielowyznaniowe - szczególnie aktywni w życiu społeczności ełckiej są m.in. metodyści (Kościół prowadzi w Ełku znaną szkołę językową), baptyści i charyzmatycy z Kościoła Chrześcijańskiego Słowo Wiary (ełcki kościół tego wyznania pastorowany jest - jako jeden z niewielu kościołów protestanckich w Polsce - przez kobietę).

Pamir torozległe i wysokie pasmo górskie w Azji Środkowej. Przeważająca część Pamiru leży w Tadżykistanie, skrajne części - w Kirgistanie, Afganistanie i Pakistanie. Jest to dość zwarty obszar o powierzchni około 100 tys. km² i o przeciętnej wysokości 4000 m n.p.m.. Stanowi zwornik kilku wielkich pasm górskich Azji - łączą się tu Ałaj, Tien-Szan, Kunlun, Karakorum, Himalaje i Hindukusz. W Pamirze znajdują się liczne lodowce górskie.

Pamir stanowi rodzaj płaskowyżu, z którego wypiętrzają się zwykle równoległe pasma górskie. Dzieli się na:

• Pamir Wschodni (Kaszgarski),
• Pamir Środkowy,
• Pamir Zachodni.

Najwyższe szczyty

1. Szczyt Ismaila Samaniego (1932-1962 Pik Stalina, 1962-1998 Pik Komunizmu) - 7495 m n.p.m., w Tadżykistanie
2. Szczyt Awicenny (do 2006 Szczyt Lenina, dawniej Szczyt Kaufmana) - 7134 m n.p.m., na granicy Tadżykistanu i Kirgistanu
3. Szczyt Korżeniewskiej - 7105 m n.p.m.
4. Szczyt Niepodległości (do 2006 Szczyt Rewolucji) - 6940 m n.p.m.
5. Kongur Tagh - 7719 m n.p.m., w Pamirze Wschodnim, czasem zaliczany do Kunlunu
6. Muztagh Ata - 7545 m n.p.m., w Pamirze Wschodnim, czasem zaliczany do Kunlunu